Deadpact-bètademo: survivalhorror voor een gevangene

Deadpact begint met een simpele afspraak. Je bent een gevangene, je bent veroordeeld, en iemand biedt je nog één laatste kans om als vrij mens naar buiten te lopen. Het addertje onder het gras: die vrijheid ligt ergens op de bodem van een heel donkere plek, en daar beneden zijn heel wat dingen die liever hebben dat je nooit meer boven komt.

Een bètademo van deze verhaalgedreven survivalhorror-puzzelgame is nu beschikbaar op Steam. Op basis van wat er tot nu toe is gedeeld, lijkt het het soort game dat wil dat je je ongemakkelijk voelt, voorzichtig bent en een tikje paranoïde wordt bij elk geluidje.

Een laatste kans

Het uitgangspunt doet snel zijn werk. Je bent geen held en geen soldaat. Je bent iemand die de wereld al heeft afgeschreven, en daardoor voelt de hele afdaling vanaf de eerste stap als een gok.

Deadpact combineert survivalhorror met puzzels, en die puzzels worden omschreven als met elkaar verweven, in plaats van losse kamers die je oplost en weer vergeet. Dat wijst op een wereld waarin de ene ontdekking de volgende ontsluit, en waarin goed opletten op de ene plek zich ergens anders terugbetaalt. Hou je van horror die tegelijk verkenning is, zoals de recente ontsnapping van een spookzolder in Lost in the Roots, dan hoort deze op je radar.

Ook keuzes doen er hier toe, en niet tijdelijk. De beslissingen die je neemt, bepalen blijvend hoe het afloopt. Dit is dus geen generale repetitie. Wat je doet, blijft hangen.

Geen twee monsters hetzelfde

Het interessantste detail is hoe Deadpact met zijn vijanden omgaat. Elk wezen draait op zijn eigen, op maat gemaakte AI-logica, dus geen twee gruwelen jagen op dezelfde manier op je.

Dat is een gewaagde belofte. Genoeg horrorgames geven je één eng ding en één set regels om te leren. Deadpact vraagt je juist om elk wezen afzonderlijk te bestuderen en uit te vogelen hoe het zich gedraagt, voordat het je te pakken krijgt en een einde maakt aan je poging.

Ik zie de routine al voor me. Verstoppen, kijken, in je hoofd aantekeningen maken, en dan in paniek raken als dat ding iets doet wat je niet had verwacht. De gewoontes van een monster op de harde manier leren is een klassiek survivalhorrorpatroon, en door dat over meerdere verschillende bedreigingen te verspreiden, kan de spanning fris blijven.

Je lichaam is ook de vijand

Monsters zijn niet het enige probleem. Deadpact houdt verwondingen, infecties, honger, vermoeidheid en slaap bij, en die vragen allemaal aandacht.

Negeer een wond en hij gaat etteren. Laat vergif onbehandeld en het vreet zich steeds dieper naar binnen. Zo wordt je eigen personage iets wat je voortdurend in de gaten moet houden, bovenop de wezens en de puzzels.

Dit is het onderdeel dat de ervaring voor sommige spelers kan maken of breken. Survivalsystemen kunnen elke beslissing echt gewicht geven, of ze kunnen aanvoelen als klusjes die bovenop het plezier zijn gestapeld. We moeten afwachten waar Deadpact uitkomt, maar het idee van een langzaam verergerende infectie die aan je blijft knagen terwijl er iets door de gangen sluipt, is behoorlijk grimmig.

Even rust bij kaarslicht

Tussen je tochten het donker in krijg je een toevluchtsoord. Het is een door kaarsen verlichte taveerne, en die dient als je veilige plek tussen de afdalingen door.

In de taveerne kun je vreemde brouwsels kopen, aanwijzingen inruilen en verslag uitbrengen bij de man die je daar in de eerste plaats naar beneden heeft gestuurd. En nu komt het: jij bepaalt hoe eerlijk je in elk van die gesprekken wilt zijn.

Ik vind dit een geweldig idee. Het geeft de rustige momenten hun eigen spanning. Je bent niet alleen aan het uitrusten en je voorraad aan het aanvullen. Je kiest wat je onthult aan degene die je vrijheid als drukmiddel boven je hoofd houdt. Omdat keuzes de afloop blijvend beïnvloeden, kunnen die kleine leugens (of waarheden) echte gevolgen hebben.

Reken erop dat je doodgaat

Deadpact doet niet alsof het zachtzinnig is. De game wordt omschreven als gespannen en sfeervol met een steile leercurve, en je krijgt gewoon recht voor zijn raap te horen dat je vaak dood zult gaan.

Er zit wel een hoopvolle noot in. Elke overgave, elk geheim dat je ontdekt en elk bondgenootschap dat je sluit, kan uiteindelijk samen tot succes leiden. De dood is dus onderdeel van het proces en geen simpele mislukking. Je leert, neemt die kennis mee en probeert het opnieuw.

Die aanpak is niet voor iedereen weggelegd. Heb je liever horror waar je in één ruk doorheen raast, dan kan dit als een straf aanvoelen. Maar hou je van games waarin je je voortgang moet verdienen, dan is de demo een laagdrempelige manier om te ontdekken of het soort ellende van Deadpact jou ligt.

De bètademo van Deadpact is nu te downloaden op Steam.

Onze mening

Deadpact lijkt zich te richten op een heel specifiek type speler: iemand die horror, puzzels en overlevingsbeheer tegelijk wil, en die er geen moeite mee heeft om keer op keer te falen om daar te komen. De op maat gemaakte AI voor elke vijand springt het meest in het oog. Als die werkt zoals beschreven, wijst dat op een game waarin kennis je belangrijkste wapen is, en dat sluit mooi aan bij het idee dat elke dood je iets leert.

Het past ook in een trend die we steeds weer zien bij indie-horrorprojecten die via openbare bèta's en demo's de belangstelling peilen, van coöperatieve wasberenovervallen in Greedy tot de zwaartekrachtverbuigende achtervolging in de Fallgrade-demo. Vroege reacties als deze kunnen een game al lang voor de release vormgeven.

Het is de moeite waard om in de gaten te houden of de survivalsystemen betekenisvol of saai aanvoelen, en of de gesprekken in de taveerne de afloop echt veranderen. Die twee elementen bepalen waarschijnlijk of Deadpact een game wordt die je bijblijft, of gewoon eentje die meedogenloos is.