Burial for a Butterfly preview: knutselen op een planeetje

Sommige games willen dat je opschiet, en sommige games willen gewoon dat je even gaat zitten en wat rondprutst. Burial for a Butterfly hoort duidelijk bij die tweede groep. Indie Games Plus speelde onlangs een korte demo, en hun indrukken schetsen een rustige, verhalende slice-of-life-game die meer draait om nieuwsgierigheid dan om de klok.

Je speelt een eenzaam figuurtje op een heel kleine planeet. Meer krijg je in het begin niet, en dat werkt. Er zijn allerlei dingen om mee te interacteren en puzzels om op te lossen, maar niets heeft een tijdslimiet en niemand zit je op de huid. Het draait erom dat je het eilandje waarop je staat verkent en ontdekt wat er gebeurt als je ermee gaat rommelen.

Meer speelgoed dan game

De preview maakt een interessante vergelijking. Burial for a Butterfly voelt blijkbaar meer als speelgoed dan als een klassieke videogame. Dat is niet als kritiek bedoeld. Het is eerder een ervaring van het type "draai het eens om en kijk wat er gebeurt", waarbij het plezier uit het rondprutsen komt en niet uit het najagen van een highscore of het verslaan van een eindbaas.

Dit is ook het eerste deel van wat de ontwikkelaar de Singing Worlds-serie noemt. Dat is vrij gedurfd om bij een eerste game al aan te kondigen, en het doet vermoeden dat er een groter plan achter deze kleine planeet zit.

Wat het meest opvalt, is waar het idee vandaan komt. Volgens de preview put de game uit het leven van de ontwikkelaar zelf, en dan vooral uit de tijd die hij in het bos doorbracht om na te denken. Dat zie je terug in wat je allemaal kunt doen. Je sluit vriendschap met bomen. Je kletst met uilen. Gaandeweg leer je het bos om je heen kennen en ontdek je waar jij in de wereld past.

Ik geef toe, "praten met uilen" had ik vandaag niet verwacht te typen, maar het past perfect bij de sfeer.

Niet lang alleen

En nu de twist. Burial for a Butterfly lijkt je niet eeuwig alleen te laten. De preview laat doorschemeren dat de game verder gaat dan de eenzame opening, en dat er op een gegeven moment andere mensen opduiken. Sterker nog, het klinkt alsof zij uiteindelijk de boel weleens zouden kunnen overnemen.

Dat is een mooie haak voor een game die om eenzaamheid draait. Als de eerste uren helemaal in het teken staan van rust en stilte, kan de komst van andere mensen het hele gevoel van je kleine wereld veranderen. Hoe de game met die omslag omgaat, werd in de demo blijkbaar alleen aangestipt, dus dat is afwachten.

De Gamescom-demo

De speelsessie vond plaats op Gamescom, de enorme jaarlijkse gamebeurs in Cologne, Germany, waar uitgevers en ontwikkelaars van elk formaat hun komende titels laten zien. De demo daar was een kleiner stukje van de volledige game.

Het oordeel na die sessie was grotendeels positief. De schrijver genoot van het gevoel alleen op de planeet te zijn en vond het fijn hoe vrij je met alles kon knutselen. Voor een game die zo sterk op sfeer leunt, is dat precies wat je wilt horen.

Toch was het niet vlekkeloos. De grootste klacht ging over de interactie. Soms was het selectiegebied van een object extreem lastig aan te tikken. Dat klinkt als een kleinigheid, maar in een game zonder duidelijke instructies wordt het een echt probleem. Als je niet weet of je nu wel of niet iets hebt aangeklikt, weet je ook niet hoe je verder moet. Het gevolg was wat verwarring en een beetje frustratie als er niets leek te veranderen.

In een rustige game zonder druk valt zulke wrijving meer op dan in een snelle actietitel. De hele charme zit hem in het ontspannen opgaan in de wereld, en worstelen met hitboxes haalt je daar meteen uit.

Wanneer kun je het spelen?

Burial for a Butterfly staat volgens de preview gepland voor later dit jaar. Een vaste datum staat niet in het verslag. Klinkt het als iets voor jou, dan kun je de game nu al op je verlanglijst op Steam zetten.

Onze mening

Voor lezers hier die van rustigere games houden, lijkt Burial for a Butterfly er een om in de gaten te houden. Een puzzelruimte zonder druk, een bos om te leren kennen en uilen om mee te praten: veel ontspannener wordt gamen niet. Het past ook in een bredere golf van kleine, beschouwende indieprojecten die we de laatste tijd hebben behandeld, van de stille, sfeervolle wandeling van Invisum Piscium tot gezellige bouwgames als Littlehaven. Dat wijst erop dat er nog volop ruimte is voor games die om geduld vragen in plaats van reflexen.

De persoonlijke invalshoek kan weleens de grootste kracht zijn. Een game die gevormd is door de tijd die de ontwikkelaar zelf in het bos doorbracht, heeft meer kans om oprecht aan te voelen dan een game die rond een trend is gebouwd. Toch is oprechtheid alleen niet genoeg. De interactieproblemen uit de preview zijn precies het soort probleem dat een zachtaardige game ongemerkt kan verpesten. Het is de moeite waard om te kijken of de uiteindelijke release die selectiegebieden aanscherpt en duidelijkere feedback geeft wanneer je iets goed hebt gedaan.

De andere open vraag is de komst van andere mensen. De stap van totale eenzaamheid naar een wereld die anderen misschien overnemen, is een flinke omslag in toon, en die kan emotioneel gewicht toevoegen of juist de betovering verbreken. Omdat dit wordt gepresenteerd als de eerste Singing Worlds-game, kan het succes ervan ook bepalen wat er hierna in de serie komt.

Voorlopig lijkt een plekje op je verlanglijst een verstandige zet. Kleine releases als deze glippen makkelijk langs je heen, en precies daarom bestaan overzichten zoals onze lijst met indiegames die je waarschijnlijk hebt gemist.