Midwinter Fan Remaster nu in Steam Early Access

Sommige games worden met de jaren een curiositeit. Andere blijken stilletjes iedereen vooruit te zijn geweest. Midwinter, de bevroren openwereldstrategiegame van Mike Singleton uit 1989, hoort duidelijk bij die tweede groep. De game is nu terug op pc, via Steam Early Access, als Midwinter Fan Remaster.

Voor wie het de eerste keer heeft gemist: dit was een grote naam. Het origineel verscheen op de Amiga en de Atari ST, kreeg recensiecijfers ruim boven de 90% en verkocht ook nog eens goed. Dat is een zeldzame combinatie voor een game die zo vreemd en zo ambitieus is.

Een ijstijd die het verkennen waard is

Het uitgangspunt is niet veranderd. Een binnenvallend leger trekt op over een enorm bevroren landschap, en jij moet het tegenhouden. De kaart beslaat maar liefst 160.000 vierkante mijl sneeuw en ijs, en je staat er niet alleen voor. Er zijn 32 verschillende overlevenden die je kunt opsporen en inlijven bij een verzetsbeweging.

Dat rekruteren is het slimme deel. In plaats van één held te besturen, spring je tussen de personages die je hebt verzameld, terwijl de oorlog om hen heen gewoon doorgaat. Elke persoon die je aan boord haalt, is een extra paar handen en een nieuwe manier om het probleem aan te pakken. Elke persoon is ook iemand die je kunt verliezen.

Midwinter combineerde strategie, stealth en first-person-schieten in een tijd waarin de industrie daar nog geen nette labels voor had. IndieRetroNews, dat over de lancering berichtte, gaat zelfs zo ver om het een directe blauwdruk te noemen voor games als Grand Theft Auto. Of je daarin meegaat of niet, het punt blijft staan. Wie het vandaag speelt, voelt zich minder in een museum en meer alsof hij de ruwe eerste versie van een genre heeft gevonden.

Eén ontwikkelaar, veel feedback

De remaster is een soloproject uit liefde voor de game. De maker koos bewust voor Early Access, en die redenering is goed te volgen. De wereld van Midwinter draait op systemen die in elkaar grijpen, en spelers doen daarin nogal eens onvoorspelbare dingen. Geen enkele tester kan alle rare situaties in kaart brengen die daaruit voortkomen. Door de deuren vroeg open te zetten, kan de community de randgevallen vinden.

Vroege kopers krijgen ook inspraak in de koers. Zij helpen bepalen welke van de complexere mechanieken als volgende verder worden uitgewerkt. Dat is een stuk directere betrokkenheid dan gewoon betalen om een onaffe versie te spelen, en het past bij een game die draait om chaos die vanzelf ontstaat.

Een lezer onder het oorspronkelijke bericht wees op een heel praktische verbetering. Hij had Midwinter nooit op zijn Amiga gespeeld omdat de framerate te traag was, en een moderne versie op pc lost dat op. Dezelfde lezer haalde warme herinneringen op aan Singletons Lords of Midnight op de C64 en sloot af met een simpel "RIP Mike Singleton."

De kwestie van de AI-art

Er is één heikel punt. De remaster bevat een optionele moderne artstijl, en de personageportretten daarin zijn tijdens de ontwikkeling gemaakt met generatieve AI-beeldtools. Dat geldt zowel voor de speelbare overlevenden als voor de vijandelijke officieren. Het gaat om vaste afbeeldingsbestanden die met de build worden meegeleverd, dus er wordt niets gegenereerd terwijl je speelt.

Toch viel het niet goed. IndieRetroNews zelf vond dat de AI-personageart totaal uit de toon viel. De ontwikkelaar, die post als DrEvil, reageerde dat de boodschap over de AI-artwork "luid en duidelijk vanuit veel hoeken" binnenkwam. Een toekomstige update verbergt die artoptie en maakt die alleen nog beschikbaar voor wie er zelf voor kiest.

Onze kijk

Deze remaster past in een patroon dat we steeds vaker zien. Toegewijde fans duiken in klassieke 8-bit- en 16-bitgames en blazen ze nieuw leven in, net als bij de poging om Command & Conquer naar de Atari ST te halen, alleen dan in de omgekeerde richting. Midwinter is een sterke kandidaat voor zo'n project. De ideeën waren groter dan de hardware van toen, en moderne machines kunnen ze eindelijk soepel draaien.

Het Early Access-model lijkt goed te passen bij een systeemgedreven sandbox die door één persoon wordt gemaakt. De snelle reactie op de AI-portretten doet vermoeden dat de ontwikkelaar echt luistert, en dat is bemoedigend voor een open ontwikkelproces. Het is de moeite waard om te volgen welke mechanieken de community vooraan in de rij zet. En ook of de standaard artstijl uiteindelijk meer richting de look van het origineel gaat.