Rising Fox open bèta: pixelart-metroidvania met een vos

In Rising Fox kruip je in de huid van een kleine, snelle vos met een wel heel grote klus. Het is een 2D-metroidvania met een met de hand gemaakte pixelartwereld, en wie nieuwsgierig is, kan het spel nu uitproberen via een open bèta.

Ik zeg het maar eerlijk: het genre zit overvol, en een schattig dier als held alleen overtuigt me niet meer. Toch zitten er een paar details in die mijn aandacht trokken, en om aan deze playtest mee te doen hoef je alleen maar te vragen of je erbij mag.

Een dorp op de rand van de afgrond

De opzet is klassiek avonturenmateriaal. Er komt een ramp op je thuisdorp af, en jij bent degene die die moet tegenhouden. Dat betekent dat je het vertrouwde achter je laat en op pad gaat, dwars door oeroude ruïnes en vreemde, mysterieuze landen.

Het is geen ingewikkeld uitgangspunt, en dat hoeft ook niet. Of een metroidvania slaagt, hangt meestal af van hoe het voelt om de wereld te verkennen, niet van hoeveel wendingen het verhaal heeft. Een helder doel, je thuis redden, geeft je een reden om steeds dieper de kaart in te trekken.

Het verhaal heeft ook een haakje waar veel in kan zitten. Het spel draait om het ontrafelen van de geheimen van iets wat de Zoodiacs heet. De ontwikkelaars beloven diepgaande lore die daarmee samenhangt. De naam alleen doet al denken aan een dierenriemthema met een dierlijke draai, al staat in het bronmateriaal niet wat ze nu eigenlijk zijn. Ik ben benieuwd of die lore via de wereld zelf wordt verteld of via teksten die je moet opsporen.

Eerst beweging, dan gevechten

De vos wordt omschreven als wendbaar, en daar leunt het spel flink op. De besturing zou vlot reageren, en de gevechten draaien om vaardigheid in plaats van om het grinden van stats.

Onderweg kom je unieke monsters tegen, plus eindbazen die als beweeglijk worden omschreven. Dat woord doet ertoe. Een eindbaas die veel rondspringt, dwingt je om zijn patronen echt te lezen en de hele arena te gebruiken, in plaats van op één plek klappen uit te wisselen. Als de besturing goed genoeg is, kan een spel als dit daar echt schitteren.

Nauwkeurig platformwerk hoort er ook bij. De Zoodiac-lore moet je springkunsten net zo goed op de proef stellen als je nieuwsgierigheid. Reken dus op lastige richels naast de gevechten. Wie genoot van de zwaartekrachtbuigende spanning van de Fallgrade-bètademo, kent vast het gevoel van een sprong die je met één pixel mist.

De metroidvania-lus

Voor lezers die de term nog niet zo goed kennen: een metroidvania is een actieplatformer die zich afspeelt op één grote, onderling verbonden kaart. In het begin zie je deuren die je niet open krijgt en richels waar je niet bij kunt. Later verdien je nieuwe vaardigheden, en ineens vallen die plekken op hun plaats.

Rising Fox volgt die formule. Naarmate je vordert, speel je nieuwe hulpmiddelen vrij om te verkennen. Daarmee kom je in gebieden die eerst afgesloten waren, en ze spelen ook een rol in omgevingspuzzels die de ontwikkelaars slim noemen.

Die lus van "hier ben ik al geweest, maar nu kan ik daar komen" is wat mensen aan dit genre gekluisterd houdt. Het beloont je geheugen en het terugkeren naar eerdere plekken. Het beloont ook een goed kaartontwerp, en dat is iets wat de bèta zou moeten blootleggen.

Pixelart met een persoonlijk tintje

De wereld wordt omschreven als met de hand gemaakte pixelart. Pixelart is niet zeldzaam in indiegames, en er is veel zorg nodig om op te vallen. Projecten als Bandit Knights 2.5D-pixelkraken laten zien hoeveel persoonlijkheid de stijl kan dragen als het goed gedaan wordt. Een charmante vos in oeroude ruïnes is een mooi vertrekpunt voor zo'n uitstraling.

Zo doe je mee

De playtest is open. Om erin te komen, ga je naar de playtestpagina van het spel en klik je op de knop "Request Access". Meer is het niet. De ontwikkelaars nodigen spelers uit voor wat zij een "Fox-tastic" avontuur noemen, woordgrap zeker bedoeld.

Onze kijk

Rising Fox vindt de metroidvania niet opnieuw uit. Afgaande op wat er tot nu toe gedeeld is, blijft het dicht bij het beproefde recept: een onderling verbonden kaart, verkenning die afhangt van vaardigheden, eindbazen en nauwkeurig platformwerk. Dat is op zich geen zwakte. Genoeg geweldige indiegames slagen doordat ze de basis perfect neerzetten in plaats van nieuwigheid na te jagen.

De open bèta is het interessante deel. Net als de open bèta van Vacuum Pilot 2 laat die spelers het spel beoordelen op hoe het in hun handen aanvoelt, niet op screenshots. Voor een genre dat zo zwaar leunt op beweging en besturing, wijst dat erop dat de ontwikkelaars vertrouwen hebben in het gevoel van de kern.

Het is de moeite waard om te zien of de Zoodiacs meer blijken te zijn dan een pakkende naam. Diepgaande lore is makkelijk beloofd en lastig waargemaakt. De andere grote vraag is hoe de eindbaasgevechten en het platformwerk standhouden onder echte feedback van spelers. Hou je van strakke 2D-verkenning, dan lijkt dit er een om zonder veel risico te proberen en in de gaten te houden.