Toem 2: knus cameravervolg charmeert maar waagt weinig

Toem 2 is vandaag, 29 september 2026, verschenen en de eerste oordelen druppelen binnen. Ontwikkelaar Something We Made, die de game samen met popagenda uitgeeft, brengt zijn zwart-witte fotoavontuur terug in een gloednieuwe 3D-look. Jill Grodt speelde het op pc voor The Indie Informer en was er erg blij mee, al bleef er één knagend bezwaar.

Kort samengevat? Het is een warme, zachte trip met een camera in de hand. Alleen haalt het niet helemaal de hoogte van het origineel.

Een woord voor het gevoel

Grodt opent haar recensie met hygge, het Noorse en Deense woord voor de knusse tevredenheid die je krijgt van een comfortabele, prettige sfeer. Voor haar past die term op twee manieren bij Toem. Hij beschrijft hoe de game je laat voelen. En hij verklaart waarom er überhaupt een vervolg is.

Something We Made zit in Zweden, en door dat verband viel het kwartje bij haar. "Toem" werkt misschien minder als een eenmalige gebeurtenis en meer als een brede noemer, net als hygge. Voordat het vervolg werd aangekondigd, zag ze de tocht de bergen in uit de eerste game als iets eenmaligs. Ze kon zich geen reden voorstellen waarom de held die klim nog eens zou maken.

Terug in Homelanda

Het vervolg begint op bekend terrein. Je wordt weer wakker in het knusse Homelanda, en volgens Grodt is dat de ideale plek om de nieuwe grafische stijl te laten zien. Je kleine slaapkamer, de ontspannen woonkamer en een juichende Nana keren allemaal terug in 3D. Dat nam haar zorgen al snel weg over de vraag of de nieuwe look het gevoel van de eerste game nog kon overbrengen.

Dan stuurt Nana je naar de tv. Een nieuwsbericht legt uit wat Toem in deze zwart-witwereld echt betekent. Het is niet één specifiek ding. Het is een soort gebeurtenis, een moment van dramatische en betoverende verandering.

Deze keer wordt het fenomeen verwacht in een ver park, gebouwd rond een bijna mythische boom. Dat is je nieuwe bestemming. De route is anders, maar wie de eerste game heeft gespeeld, herkent veel van dezelfde opbouw.

Waar het tekortschiet

Die vertrouwdheid is precies het pijnpunt. Grodt geeft toe dat ze het origineel zo goed kent dat haar gevoel van ontdekking daardoor misschien wat is afgestompt. Het was nog steeds een heel vrolijke reis, schrijft ze. Maar ze vond dat dit hoofdstuk niet aan de creatieve hoogtepunten van zijn voorganger kon tippen, vooral niet bij de puzzels.

Dat is een bekend probleem bij vervolgen op kleine, verrassende games. De eerste overvalt je. Het vervolg kan dat eigenlijk geen tweede keer doen.

Stempels, kiekjes en beestjes

Als het op puur speelplezier aankomt, levert Toem 2 wel. De kern van de game is terug. Je helpt mensen uit de brand, en je goede daden leveren stempels op die dienen als buskaartje naar het volgende gebied. Grodt zegt dat ze haar camera vrijuit en voortdurend gebruikte.

Een paar gebieden sprongen eruit tijdens haar speelsessie:

• Een level vol fantasyclichés hield haar van begin tot eind aan het glimlachen
• Het aquarium in de grote stad voelde als een klein schoolreisje
• Op een weelderig boerderijlevel vulde ze met plezier haar compendium met beestjes aan

Er zijn ook nieuwe cameratrucs. Gereedschap zoals een hamer en een schroevendraaier geeft je nieuwe manieren om met de wereld om te gaan. Je kunt de lens ook scherpstellen op bepaalde voorwerpen om specifieke effecten uit te lokken.

Het oordeel

Grodt noemt Toem 2 een degelijk deel in wat volgens haar hopelijk een langlopende reeks wordt. Het einde rondt een paar van de langere quests hartverwarmend af, en na ongeveer vijf uur zag ze de aftiteling, uren die ze omschrijft als vol tevredenheid.

Ze raadt de game aan aan fotografieliefhebbers, completionists die graag "catch 'em all" spelen en iedereen die op zoek is naar een paar uur knusse rust.

Onze kijk

Toem 2 lijkt een veilig vervolg, in de beste en slechtste zin van het woord. De overstap naar 3D was het grote risico, en afgaand op deze recensie lijkt die gelukt. Het hygge-gevoel, het spelen met de camera en de kleine goede daden hebben de verhuizing allemaal overleefd. Wat eronder lijkt te hebben geleden, is de verrassing. Door de opbouw van het origineel te hergebruiken, voel je je snel thuis, maar dat is misschien ook de reden dat de puzzels minder vindingrijk aanvoelen.

Dat past in een breder patroon bij knusse indievervolgen. Studio's houden vast aan wat fans geweldig vonden en veranderen de presentatie, en Moonlighter 2 volgt een vergelijkbaar pad door een bekende formule uit te bouwen in plaats van die opnieuw op te bouwen. Voor relaxte spelers is dat vooral goed nieuws. Een game van vijf uur waar je gegarandeerd in wegzakt, is goud waard op een rustige avond.

Het is de moeite waard om te kijken hoe andere recensenten reageren. Spelers die nieuw zijn in de reeks hebben misschien helemaal geen last van het vertrouwdheidsprobleem. Als dit de langlopende reeks wordt waar Grodt op hoopt, is de grotere vraag of Something We Made de volgende keer meer creatieve risico's neemt met het puzzelontwerp. Wie van rustige games met een creatieve twist houdt, kan zich in de tussentijd misschien ook vermaken met de gehaakte citybuilder Cotton City.