Warlock: top-down slasher van Haplo verschijnt op C64

Warlock, het nieuwste Commodore 64-project van ontwikkelaar Haplo, is nu uit. De game leent de sfeer van oude fantasyshooters in first person en zet die op een kaart die je van bovenaf bekijkt. Herinner je je Heretic nog en staat er nog altijd een broodtrommel binnen handbereik, dan is deze het bekijken waard.

Haplo is geen nieuwkomer in de scene. Eerder maakte de ontwikkelaar al de C64-titels Shift en Tenebra, die allebei goed vallen in retrokringen. Warlock lijkt tot nu toe de meest ambitieuze van de drie, op papier althans.

Heretic, van bovenaf bekeken

Het idee achter Warlock is eenvoudig. Haplo wilde de intense, duistere energie van klassieke fantasyshooters als Heretic, maar dan vanuit een heel andere hoek. In plaats van in first person een gang in te turen, kijk je van bovenaf neer op de actie.

Dat past slim bij de C64. Het is geen geheim dat 3D-shooters 8-bit hardware tot aan het breekpunt drijven. We hebben moedige pogingen gezien, zoals de DOOM64-demake voor de Commodore 64, maar met een bovenaanzicht kan de machine zich richten op waar hij goed in is. Je krijgt duidelijke sprites, snelle bewegingen en schermen vol vijanden.

Ook de fantasysetting komt uit Heretic. Er zijn wapens, monsters en geheimen die in de muren verstopt zitten. In de kern is het een slasher, dus reken erop dat je je flink door de vijandelijke horden heen hakt.

Geen roguelike

Veel moderne actiegames in deze stijl leunen op procedurele generatie. Je gaat dood, de kerker wordt opnieuw geschud en je begint van voren af aan. Haplo heeft duidelijk gemaakt dat Warlock daar niet bij hoort.

Er hangt geen permadeath boven elke run. De kaarten worden ook niet ter plekke gegenereerd. Elk level is met de hand gebouwd, wat betekent dat de indeling doordacht is en de geheimen er bewust zijn neergelegd.

Eerlijk gezegd vind ik dat verfrissend. Roguelikes zijn geweldig, maar ze zijn het standaardantwoord geworden voor kleine actiegames. Een handgemaakt level voelt anders. Je leert de hoekjes kennen, je onthoudt waar de val zat en je voelt je slim als je bij je tweede bezoek de verborgen kamer vindt.

Wat zit erin

Warlock bevat 25 handgemaakte levels, en in elk daarvan zitten geheime gebieden verstopt waar nieuwsgierige spelers naar kunnen speuren. Ontdekkers die graag tegen verdachte muren aan porren, komen hier goed aan hun trekken.

Het vechten draait om een arsenaal van 5 verschillende wapens. Die zet je in tegen 8 soorten vijanden. Die vijanden zitten niet gewoon in kamers op je te wachten. Ze verschijnen via een spawnsysteem dat op gebeurtenissen reageert, dus wie op de verkeerde plek loopt of het verkeerde voorwerp pakt, kan ineens uit het niets in de problemen zitten.

Daarbovenop ligt ook nog een laag progressie. Warlock werkt met upgrades, perks en een systeem van vervloekingen, en samen laten die spelers een speelstijl vormen die bij ze past. De vervloekingen zijn het meest intrigerende onderdeel. Ze wijzen op een afweging waarbij je misschien een nadeel op de koop toe neemt in ruil voor iets nuttigs, al zullen spelers de precieze details zelf moeten uitzoeken.

De levels zijn ook niet zomaar lege kamers. Over de kaarten liggen teleporters, gevaren in de omgeving en verborgen schatten verspreid. Dat geeft het verkennen wat meer diepgang dan alleen monsters opruimen en naar de uitgang lopen.

Geluid en sfeer

Haplo heeft niet bezuinigd op het geluid. Warlock komt met 5 originele muzieknummers en eigen geluidseffecten. Op een machine die beroemd is om zijn SID-chip doet dat ertoe. Een goede soundtrack kan een C64-game een heel eind dragen, en een duistere fantasyslasher heeft de juiste sfeer nodig om te werken.

De eerste reacties lijken positief. Een reageerder onder het oorspronkelijke bericht van IndieRetroNews vatte het treffend samen: "Klinkt heel gaaf! Ik ga het proberen." Geen recensie, zeker, maar het laat zien wat voor nieuwsgierigheid een nieuwe release van Haplo meestal oproept.

Voor wie is het

Warlock is bedoeld voor iedereen met een Commodore 64 die een actiegame met wat diepgang zoekt. De mix van vaste levels, geheimen en het opbouwen van je personage wijst op een game die je opnieuw speelt, niet een die je uitspeelt en vergeet. Liefhebbers van fantasy-kerkeractie, zoals het door fakkels verlichte Greed & Darkness, vinden hier misschien iets bekends terug in een veel ouder jasje.

Onze kijk

Warlock past in een patroon dat we op Relaxed Gamers steeds weer zien. De C64-scene levert niet langer alleen nostalgische stukjes af. Ontwikkelaars bouwen games met echte systemen, van het sciencefictionschietwerk van Void Lancer tot het ontwerp met perks en vervloekingen van Haplo hier. Dat wijst erop dat de hobby volwassen wordt: ze leent ideeen uit modern gamedesign en respecteert tegelijk de grenzen van de hardware.

De keuze om roguelike-mechanieken over te slaan is het interessantste deel. Het voelt als stil verzet tegen een trend die een groot deel van de indiewereld heeft overgenomen. Of handgemaakte levels over 25 stages beter standhouden dan een geschudde kerker, is aan de spelers om te beoordelen.

Het is de moeite waard om te zien hoe het systeem van vervloekingen in de praktijk uitpakt, en of Haplo op deze formule blijft voortbouwen. Gezien het trackrecord met Shift en Tenebra kan het volgende project net zo interessant worden.