TIL THEY CROAK bèta-aanmeldingen: snel slaan of ontploffen

TIL THEY CROAK heeft een van de stressvolste uitgangspunten die ik in tijden ben tegengekomen. Iemand heeft een bom in je borst geplant, je hart staat op het punt te ontploffen en het enige wat je in leven houdt, is mensen slaan. Hard, en vaak.

De game noemt zichzelf een boomer shooter met alleen melee, wat klinkt als een tegenstrijdigheid tot je er even over nadenkt. Je houdt de snelheid en het ritme van kamers leegvegen uit het genre, maar de wapens laat je thuis. Wie de game vroeg wil uitproberen, kan zich nu aanmelden voor de bèta.

Een tikkend hart

Het kernidee is simpel en een tikje wreed. Je krijgt 10 seconden om elke verdieping leeg te vegen voordat je hart ontploft. Elke vijand die je neerhaalt, levert weer tijd op. Elke klap die je incasseert, kost je tijd. Achterblijven en op safe spelen zit er dus niet echt in. Stilstaan is eigenlijk een doodvonnis.

Ik hou wel van dat soort druk. Elke kamer wordt zo een snelle puzzel: wie sla ik eerst, en hoe voorkom ik dat ik ondertussen zelf een mep krijg? De opzet doet me denken aan de time-attack-sfeer van Vacuum Pilot 2, alleen met een stuk meer knokkels.

Je doel, naast de komende tien seconden overleven, is uitzoeken wie die bom in je borst heeft gestopt. Die jacht voert je verdieping voor verdieping door de Under City, een politiestaat op straatniveau, en daarna omhoog naar een experimenteel lab in de zwevende bovenstad daarboven.

Jabs, hoeken en kikkertongen

De gevechten combineren wegduiken met stoten. Je hebt jabs, hoeken, uppercuts en een ground pound, dus dit is geen vechtspel met één knop. Afgaande op de vermelding van de ontwikkelaar van "froggy combat skills" is de held overduidelijk een amfibie, wat de naam verklaart en het geheel op de beste manier een beetje maf maakt.

Dan zijn er nog de lichaamsmods. Je kunt nieuwe armen inzetten, je tong upgraden en jezelf hartinjecties geven. Die upgrades zijn bedoeld om samen sterke synergieën te vormen, de klassieke roguelite-trekpleister van een build vinden waarmee ineens alles op zijn plek valt.

Elke akte eindigt met een eindbaas, en volgens de ontwikkelaar zijn die pittig. Je moet je stoten dus goed onder de knie hebben voordat je daar aankomt.

Doodgaan is geen volledige reset

Dit is het deel dat mensen die normaal snel afhaken bij roguelites misschien over de streep trekt. Als je doodgaat in TIL THEY CROAK, wordt alleen de akte waarin je zit gereset. Je wordt niet helemaal teruggegooid naar het begin. De voortgang die je al hebt geboekt, hou je.

Dat is een slimme keuze voor een game met een timer van 10 seconden. Elke paar minuten een run verliezen zou snel vermoeiend worden als je daarbij ook nog eens elke keer helemaal opnieuw moest beginnen.

Wil je het proberen, dan kun je je nu aanmelden voor de bèta, en de game heeft ook een Steam-pagina waar je hem op je verlanglijst kunt zetten.

Onze mening

TIL THEY CROAK duikt op in een drukke periode voor vroege tests. De afgelopen weken schreven we over aanmeldingen voor van alles, van de mythische RPG Durga: The Lionhearted tot de spookachtige zolderontsnapping Lost in the Roots. Deze springt eruit omdat de pitch in één zin past: snel slaan of ontploffen.

De reset per akte doet vermoeden dat de ontwikkelaar beseft dat zo'n krappe timer minder fanatieke spelers kan afschrikken. Of dat genoeg is om de game toegankelijk te maken, moet de playtest uitwijzen. Voor relaxte spelers is die klok van 10 seconden eerlijk gezegd misschien te veel van het goede.

Het is ook de moeite waard om te kijken hoe de synergieën van de lichaamsmods uitpakken. Builds kunnen een roguelite maken of breken, en een ontwerp met alleen melee laat minder ruimte voor variatie dan een shooter met een heel arsenaal. Als de upgrades voor armen, tong en hart echt veranderen hoe gevechten verlopen, kan TIL THEY CROAK een zweterig klein pareltje worden.