Sand Eaters-bèta: aanmelden voor co-op sci-fi shooter

Sand Eaters is een duistere sci-fi co-op shooter waarin een squad spelers het opneemt tegen een steeds groeiende golf mechanische gruwelen. De aanmeldingen voor de bèta zijn nu geopend. Hou je van shooters die grimmig, zwaar en vol roest zijn, dan is deze zeker het bekijken waard.

De setting is op de meest bewuste manier beklemmend. Denk aan brutalistische machines, kille betonnen vormen en een wereld die gebouwd lijkt voor alles behalve mensen. Niets eraan oogt vriendelijk, en dat lijkt precies de bedoeling.

Stel je eigen uitrusting samen

De grote troef is het arsenaal. Sand Eaters geeft je geen vaste set spullen om je daarna op pad te sturen. In plaats daarvan stel je je eigen uitrusting samen en voeg je augments toe die veranderen hoe die uitrusting zich daadwerkelijk gedraagt.

Dat zorgt voor twee heel verschillende speelstijlen. Je kunt alles tot het minimum terugbrengen en een lichtgewicht snelheidsduivel worden die over het slagveld schiet. Of je kiest de andere kant op en verandert jezelf in een zwaar gepantserde schutter die zich schrap zet en flink wat klappen opvangt.

Ik waardeer het altijd als een shooter me laat kiezen tussen rennen en tanken. Beide benaderingen hebben hun fans, en dat de ontwikkelaars ze allebei ondersteunen, doet vermoeden dat ze willen dat spelers hun eigen ritme vinden in plaats van één "juiste" build te volgen.

Bovenop je persoonlijke uitrusting kun je dodelijke eenheden inzetten die Instruments heten. Die worden het gevecht in gestuurd tegen de vijandelijke hordes. Alleen de naam al heeft een lekker, licht onheilspellende klank.

Vijanden die je gewoontes leren kennen

Hier wordt het interessant. De mechanische vijanden in Sand Eaters blijven niet hetzelfde. Ze evolueren na verloop van tijd en komen met nieuwe tactieken, andere soorten pantser en nieuwe wapens die bedoeld zijn om jouw speelstijl te counteren.

Leun je dus te lang op één trucje, dan lijkt de game klaar om je daarvoor te straffen. Dat idee gaat goed samen met de zelf samengestelde uitrusting. Je bouwt iets wat je bevalt, de machines passen zich aan, en dan moet je opnieuw nadenken.

Een dynamische moeilijkheidscurve ondersteunt dat. Het doel is volgens de pitch om je te blijven laten aanpassen in plaats van achterover te leunen. Of dat uiteindelijk eerlijk of frustrerend aanvoelt, moet de bèta uitwijzen.

Fabrieken, stations en een hoop zand

De slagvelden klinken passend troosteloos. Je vecht je een weg door vervallen fabrieken en krappe, verlaten stations. Claustrofobisch is het woord dat wordt gebruikt, en dat past mooi bij de brutalistische sfeer.

Elke zone is ontworpen om te testen hoe goed je de gevechtssandbox onder de knie hebt. De ontwikkelaars beloven ook dat elk schot zwaar en krachtig aanvoelt. Dat is een gewaagde bewering, want stevig schietwerk is makkelijk beloofd en moeilijk waargemaakt. Toch vertelt het ons wel naar welk gevoel het team op zoek is.

Samenwerken of uitgeschakeld worden

Sand Eaters draait om co-op, en de coördinatie binnen je squad wordt omschreven als de grens tussen overleven en uitgeschakeld worden. Einzelgängers kunnen het hier lastig krijgen. De rollen verdelen tussen snelle verkenners en gepantserde schutters lijkt de logische aanpak, al wordt pas duidelijk hoeveel de game dat beloont als we er zelf mee aan de slag kunnen.

De bèta-pitch sluit af met een dramatische uitnodiging om je laatste gevecht in het zand te leveren. Een tikje theatraal, zeker, maar het zet wel de toon.

Zo doe je mee

Wil je erbij zijn, ga dan naar de aanmeldpagina en klik op de knop "Request Access". Voor nieuwkomers: een bèta-aanmelding als deze betekent meestal dat je vraagt om in aanmerking te komen voor een vroege testversie. Een plekje is niet gegarandeerd, maar je naam opgeven kost niets.

Onze mening

Sand Eaters belandt in een drukke maar levendige hoek van de indiescene. We hebben de laatste tijd heel wat co-op shooters op zoek zien gaan naar testers, van het loopgravenwerk in de open bèta van Corrupted Veil tot het squadspel van Project Confrontation. Opvallen vraagt meer dan een sfeervolle art direction.

Wat Sand Eaters zou kunnen onderscheiden, is de koppeling tussen zelf gekozen augments en vijanden die evolueren om jou te counteren. Dat wijst op een game die groepen wil laten blijven experimenteren in plaats van terug te vallen op één veilige strategie. Het spel zit ook dicht bij mech-zware projecten als We Might Die, wat wijst op een bredere honger naar smerige actie in een machinewereld.

Het is de moeite waard om in de gaten te houden of de zich aanpassende vijanden slim of gewoon goedkoop aanvoelen, en of het beloofde stevige schietwerk overeind blijft zodra echte spelers ermee aan de slag gaan. De bèta is de plek waar die antwoorden zich zouden moeten beginnen af te tekenen.