Bon Vivant-bèta: feesten met Picasso in jaren 20-Parijs

Bon Vivant: Plan the Perfect Party wil dat jij de gastheer wordt over wie heel Parijs in de jaren twintig praat. Het is een strategiespel, maar het slagveld is je woonkamer. Je wapens zijn hapjes, fauteuils en een zorgvuldig samengestelde gastenlijst.

Je kunt je nu aanmelden voor een playtest, en ik moet toegeven: het concept heeft me te pakken. In de meeste strategiespellen moet je iets veroveren. In dit spel moet je gewoon een goed feest geven.

Eén uur, één feest, geen druk (oké, een beetje druk)

Elke run in Bon Vivant draait om een feest dat ongeveer een uur duurt. De ontwikkelaars benadrukken dat elke keuze telt, en dat lijkt ook de kern van het spel te zijn. Jij bepaalt welk eten er op tafel komt, welke meubels de kamer vullen en, het allerbelangrijkste, wie er een uitnodiging krijgt.

Dat laatste klinkt als de echte puzzel. De gastenlijst moet de juiste balans vinden tussen glamour, humor en romantiek. Nodig je te veel stralende societyfiguren uit, dan zegt misschien niemand iets geestigs. Leun je te zwaar op de grappenmakers, dan ontbreekt het de avond misschien aan vonken. Hoe die drie eigenschappen precies op elkaar inwerken, is nog niet duidelijk, en daar is die playtest waarschijnlijk ook voor.

Je reputatie is de hoofdprijs. Het draait er allemaal om dat je naam maakt in de Parijse society, soiree na soiree.

Twaalf maanden soirees

Het spel houdt niet op na één avond. Je geeft twaalf maanden lang feesten, dus er is een langere verhaallijn die alles samenbindt.

Tussen de feesten door kun je met vrienden op reis. Die uitstapjes leveren je voordelen op die je meeneemt naar je volgende feest. Een slimme manier om het plannen af te wisselen, en het geeft de kalender een zeker ritme: voorbereiden, feest geven, reizen, en weer opnieuw.

Je gaat ook langs winkels. Daar richt je je huis in en ga je op zoek naar het perfecte drankje om het ijs te breken. Dat laatste detail vind ik echt leuk. Iedereen die weleens een ongemakkelijk etentje heeft georganiseerd, weet dat de eerste twintig minuten het lastigst zijn, en een goed gekozen drankje kan dan heel wat werk verzetten.

Picasso, Chanel en Orwell komen een feest binnen

Nu het deel dat de meeste aandacht gaat trekken. Bon Vivant heeft veertig speelbare personages om vrij te spelen, en daar zitten een paar heel bekende namen tussen. Picasso, Chanel en Orwell zijn allemaal bevestigd.

Je hebt ze niet meteen tot je beschikking. Je speelt ze vrij door ze te ontmoeten, en onderweg ontdek je hun unieke eigenschappen en de rollen die ze op een feest kunnen spelen. De historische figuren zijn dus niet alleen decor. Ze lijken te werken als stukken in je strategie, die elk iets specifieks meebrengen.

Ik kan je nog niet vertellen of Chanel een glamourkanon is of dat Orwell de man is die de sfeer verpest, maar ik wil het heel graag weten. Uitzoeken welke beroemde gasten goed samengaan, lijkt me de helft van de lol.

Houd je wel van een beetje romantiek op de gastenlijst, dan is het goed om te weten dat het genre overlapt met luchtigere titels zoals de bèta van Garden of Love, met zijn plantenthema, al leunt Bon Vivant duidelijk meer richting strategie.

Zo doe je mee aan de playtest

Aanmelden is simpel. Ga naar de aanmeldpagina van het spel en klik op "Request Access". Er wordt een "tres magnifique" goede tijd beloofd, en dat is precies het niveau van zelfvertrouwen dat ik verwacht van een spel over Parijse gastheren.

Net als bij de recente aanmeldingen voor de Blackhill Keep-bèta gaat het hier om een toegangsverzoek en niet om een vrije download, dus het kan zijn dat je even op goedkeuring moet wachten.

Onze mening

Bon Vivant valt op door de setting en het doel. Feestjes plannen is geen thema dat je vaak ziet in strategiespellen, en het Parijs van de jaren twintig geeft het meteen een herkenbare sfeer. De opzet met runs van een uur doet bovendien vermoeden dat het spel geschikt is voor spelers die in één keer een volledige sessie willen spelen, zonder zich vast te leggen op een campagne van honderd uur.

Het past in een bredere trend die we op deze blog steeds vaker zien: management- en decoratiespellen die vechten inruilen voor iets rustigers, net als het bouwen zonder raster in Littlehaven. Meubels en drankjes uitkiezen voldoet aan een vergelijkbare behoefte.

De grote vraag is hoeveel diepgang het spel heeft. Het is de moeite waard om in de gaten te houden of de veertig personages echt van elkaar verschillen, en of de balans tussen glamour, humor en romantiek echte keuzes oplevert in plaats van simpel cijfers tegen elkaar wegstrepen. De playtest zou de eerste eerlijke antwoorden moeten geven.