Sexy Chicken Girl Kisses Rotten Rabbit Man zoekt bètatesters

Bij sommige games duurt het even voordat de titel verraadt waar het om draait. Sexy Chicken Girl Kisses Rotten Rabbit Man hoort daar niet bij. Het is een hele mond vol, het is vreemd en het neemt zichzelf overduidelijk niet al te serieus. Dat is een groot deel van de charme.

De game is een point-and-click-puzzelaar die zichzelf een parodie noemt, en de makers zoeken momenteel bètatesters. Wilde je altijd al eens opgesloten zitten in een slaapkamer met een mysterieus meisje, terwijl je langzaam de geheimen ervan blootlegt? Dan is dit je kans.

Eén kamer, heel veel geheimen

Het uitgangspunt is simpel. Je zit opgesloten in één slaapkamer. Er is een mysterieus meisje bij je. De kamer zit vol geheimen, en het is aan jou om die boven water te krijgen.

Games die zich in één ruimte afspelen, staan of vallen met hoeveel ze uit zo'n kleine plek weten te halen. Hier doen de voorwerpen die door de slaapkamer verspreid liggen het meeste werk. Als je ermee aan de slag gaat, komen er duistere herinneringen en verborgen verhalen naar boven. Voor iets met "Sexy Chicken Girl" in de titel is dat een verrassend grimmige noot.

Juist die mix trok mijn aandacht. Op papier klinkt het als een flauwe grapgame. Daaronder lijkt iets verontrustenders te spelen. Vond je het leuk om rond te snuffelen in een krappe, griezelige ruimte in Lost in the Roots, dan voelt het afgesloten uitgangspunt hier misschien vertrouwd, ook al is de toon heel anders.

Puzzels, minigames en een flinke dosis chaos

De gameplay kent een paar smaken. Er zijn logische puzzels om op te lossen, zoals je van het genre mag verwachten. Daarnaast zijn er arcade-achtige minigames die als chaotisch worden omschreven. Je speelt ze niet gewoon, je moet ze overleven.

Die aanpak bevalt me. Klassieke point-and-click-games kunnen stroperig worden als je te lang op één puzzel vastzit. De boel afwisselen met hectische minigames klinkt als een goede manier om het tempo erin te houden, zolang ze niet gaan vervelen.

Het derde onderdeel is interactie met voorwerpen. Door rond te klikken in de kamer kom je meer te weten over het verhaal en de personages. Dat is het stuk dat de puzzels en de chaos weer aan het verhaal koppelt.

Tien manieren waarop het kan aflopen

Nu wordt het interessant. Je keuzes bepalen je relatie met het meisje, en niet altijd op de manier die je zou verwachten. Waar je uitkomt, hangt af van die beslissingen.

Er zijn in totaal tien verschillende eindes, allemaal gedreven door de personages. Ze lopen flink uiteen. Sommige zijn hartverwarmend. Sommige zijn flirterig. Sommige zijn ronduit schurkachtig. Die spreiding doet vermoeden dat de game je met plezier een fatsoenlijk mens laat zijn, of juist een echte rotzak.

Liefhebbers van romantische verhalen waarin keuzes centraal staan, zoals het plantenthema van Garden of Love, vinden hier misschien iets om hun tanden in te zetten. Verwacht alleen niet dat elk pad eindigt met bloemen.

Early access, één einde tegelijk

De game zit momenteel in early access. Op dit moment is maar één van die tien eindes beschikbaar. Het plan is om tot de volledige release elke maand nieuwe eindes toe te voegen.

Dat is een ongebruikelijke uitrol. De meeste early-accessgames groeien door levels, functies of systemen toe te voegen. Hier wordt het verhaal zelf stukje bij beetje uitgebreid, einde voor einde.

Ook feedback van spelers weegt zwaar. Volgens de bron heeft wat testers zeggen directe invloed op hoe de volledige game zich ontwikkelt. Daardoor voelt het geheel persoonlijker dan de gemiddelde bèta. Je bent niet alleen op bugjacht, je helpt mee bepalen waar het verhaal naartoe gaat.

Wil je meedoen? Ga dan naar de bètapagina en klik op "Request Access".

Onze kijk

Sexy Chicken Girl Kisses Rotten Rabbit Man is een goed voorbeeld van hoe indieontwikkelaars bèta's en early access minder inzetten als een af product met bugs en meer als een doorlopend gesprek. We hebben de laatste tijd een gestage stroom open bèta's en demo's besproken, en veel daarvan leunen op feedback van spelers. Deze gaat een stap verder door die feedback te koppelen aan de eindes van het verhaal.

Voor lezers heeft dat voor- en nadelen. Wie nu instapt, ziet de game maand na maand groeien en heeft mogelijk inspraak in wat er daarna komt. Aan de andere kant is één einde van de tien maar een dun plakje. Wie het complete plaatje wil, kan misschien beter wachten.

Het maandelijkse schema is het in de gaten houden waard. Regelmatige updates zijn een stevige belofte, en het wordt interessant om te zien of de ontwikkelaar dat tempo kan volhouden en tegelijk iets met de feedback doet. Een andere open vraag is of de toon overeind blijft. Een parodie met duistere herinneringen en schurkachtige eindes is een lastige balans. Als het werkt, kan dit een van de vreemdere verrassingen in het genre worden. Als het niet werkt, zorgt de titel er in elk geval voor dat je hem niet snel vergeet.